Κράτος ή επιχείρηση?

Σήμερα είχα μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με έναν επιχειρηματία. Όχι ρομπέν των καγιέν αλλά επιχειρηματία-βιοπαλαιστή όπως τους ονομάζω, μια που το προσωπικό του δεν ξεπερνάει τα 10 άτομα, ο τζίρος του το εκατομμύριο ενώ απο delegation ούτε λόγος. Προσωπική δουλειά και τα ρέστα.

Επιχειρηματολογούσε λοιπόν σχετικά με τον δανεισμό του δημοσίου, το μνημόνιο και το επικείμενο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα την προσωπική του εμπειρία απο τις τράπεζες και τον μηχανισμό δανείων στον οποίο είχε εμπλακεί πολλές φορές για να καλύψει επιχειρηματικές του ανάγκες. Μου ανέφερε οτι η τράπεζα του εγκρίνει μια πίστωση ή εναν αλληλόχρεο με σκοπό το κέρδος το οποίο προσδοκά να αποκομίσει απο την ανάπτυξη που η νέα ρευστότητα θα δώσει στην επιχείρηση του. Συνέχισε λέγοντας μου οτι αν δεν μπορέσει να αντεπεξέλθει στο χρέος του πολύ λογικά η τράπεζα θα επιδιώξει να αποζημωθεί με εκποίηση περιουσιακών του στοιχείων.

Άκουγα πολύ προσεκτικά. Σημείωνα με πολύ προσοχή στο μυαλό μου τα στοιχεία που μου παρέθετε  και κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να στεναχωριέται.

Στεναχωρήθηκα διότι ενώ καταλάβαινα απεριόριστα την ανάγκη του συνομιλητή μου να εκλογικεύσει όσα συμβαίνουν γύρω του και να τα πει φωναχτά μήπως τα πιστέψει και ο ίδιος, ένιωσα πόσο βαθιά είναι η προπαγάνδα και ο ραγιαδισμός που έχουν εισχωρήσει μέσα στα εγκεφαλικά κύτταρα των νοικοκυραίων και τους κάνει να συγκρούονται με τους εαυτούς τους και να αρλουμπολογούν ακατάπαυστα.

Μπορεί κανείς λοιπόν να αντιληφθεί το κράτος ως επιχείρηση και να το αξιολογήσει με δείκτες απόδοσης του επιχειρηματικού περιβάλλοντος? Θα απαντήσει κάποιος, μα και βέβαια γιατί και το κράτος παράγει, δαπανά, δανείζεται, επενδύει, και όλα αυτά πρέπει να μετρούνται. Σύμφωνοι να μετρούνται αλλά απο που κρίνεται τελικά η επιτυχία του κράτους και των λειτουργών του? Απο ένα πράγμα μόνο. Αδιαπραγμάτευτο. Την ευημερία των πολιτών του. Δεν κρίνεται απο το ΑΕΠ, δεν κρίνεται απο τον πληθωρισμό, δεν κρίνεται απο τις τράπεζες και τις αποφάσεις τους, δεν κρίνεται απο τα νούμερα των προϋπολογισμών. Κρίνεται απο το αν όλα αυτά συντονίζονται με τέτοιο τρόπο απο το κράτος και τους λειτουργούς του ώστε να οδηγούν σε ένα αποτέλεσμα. Την ευημερία των πολιτών. Το κράτος δεν μπορεί να είναι επιχείρηση γιατί μέσω των λογαριασμών και των κεφαλαίων που διαχειρίζεται δεν πρέπει να παράξει κέρδος. Το θεωρητικό νομισματικό κέρδος σε ένα προσχέδιο προυπολογισμού δεν φέρνει την ευημερία. Ο μετασχηματισμός των μεγεθών σε πρόνοια, παιδεία, μέριμνα, εργασία, υγεία, άμυνα, φέρνει την ευημερία. Να δημιουργείς για να κάνεις τους πολίτες ασφαλείς, φέρνει ευημερία. Ασφαλείς σήμερα για να μπορούν να είναι αισιόδοξοι για το αύριο. Να αξιοποιείς το νόμο και το δίκαιο προς όφελος των πολιτών φέρνει ευημερία. Να υπερασπίζεσαι τα δικαιώματα τους φέρνει ευημερία. Να τιμωρείς την ασυδοσία της ίδιας σου της εξουσίας φέρνει ευημερία. Σίγουρα δεν φέρνει ευημερία να αποδέχεται ο κρατικός λειτουργός αποπληρωμή χρεών και λαθών απο τους πολίτες χωρίς κανένα έλεγχο και χωρίς καμία αντίρρηση.

Μετά υπάρχει και μια άλλη πλευρά. Αν θέλουν κάποιοι να αντιμετωπίσουν το κράτος ως επιχείρηση, τους ρωτώ: Ποιοι είναι οι μέτοχοι? Και τι κάνουν οι μέτοχοι σε μια γενική συνέλευση όταν το διοικητικό συμβούλιο δεν τα πάει καλά? Ο νοών νοείτω…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s