Σα φίλος σου μιλάω…

Εσύ που με κοιτάς τώρα, και με διαβάζεις με τα μάτια σου. Ξέρω. Ξέρω πως ζορίστηκες να φτάσεις ως εδώ. Πως ότι και αν συνέβαινε χαμογελούσες μα δεν το κάνεις πια. Ακόμα και μέσα σε τούτη τη βρώμικη πόλη με τα ψηλά τείχη, όταν σήκωνες ψηλά το κεφάλι, χόρταινες ουρανό μα πια δεν κοιτάς πάνω. Είχες αυτή τη μανία να νομίζεις ότι είσαι χωρίς να έχεις ακόμα και όταν όλοι γύρω, σου φώναζαν το αντίθετο. Μα ξεχάστηκες, και χάθηκε η μανία.

Σα φίλος σου μιλάω, βρες τα ξανά αυτά. Όχι δεν φταίνε οι γύρω και τα ζόρια, εσύ φταις. Που πήρες απόφαση να παραδοθείς. Που νιώθεις κουρασμένος. Που ξέχασες ποιος ήσουν και τι σήμαινες. Πρέπει να θυμηθείς ποιος ήσουν και να νιώσεις πάλι τι σημαίνεις. Να γνωρίσεις ξανά αυτόν τον μεγάλο ήρωα μέσα σου. Αυτό το θηρίο που όλα τα βλέπει αγκαλιές και μπορεί ακόμα να χαμογελάσει. Και να του επιτρέψεις να το κάνει. Να του επιτρέψεις να σταματήσει να γκρινιάζει, να του επιτρέψεις να μάθει κι άλλα, να του επιτρέψεις να προσφέρει και να αγαπήσει. Ξανά. Δεν φταίνε οι άλλοι, εσύ φταις που αφήνεσαι.

Σε ξέρω, δεν είσαι κακός ούτε μίζερος. Είσαι μεγάλος και σημαίνεις πολλά. Είσαι εσύ. Για αυτό στα λέω αυτά σα φίλος,  εσένα που με κοιτάς τώρα και με διαβάζεις με τα μάτια σου, μέσα από τον καθρέφτη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s