Τελικά ποιός είναι ο εχθρός;

Μέσα στη σκόνη που έχει σηκωθεί για την απεργία στο μετρό και την επίταξη/επιστράτευση ή whatever που ανακοίνωσε ο Χατζηδάκης, είναι πολλές και διάφορες οι απόψεις που βγαίνουν στην επιφάνεια.

Ένα σημαντικό μέρος του κόσμου που εκτίθεται στα αποτελέσματα του τρόπου απεργίας των υπαλλήλων του μετρό εκνευρίζεται, δεν έχει πως να πάει στη δουλειά του (όσοι έχουν), αντιμετωπίζει αυξημένη κίνηση στο δρόμο, πληρώνει (όποιος έχει) επιπλέον χρήματα σε ταξί. Ως αποτέλεσμα αυτών επιλέγει να επιτεθεί στους απεργούς λόγω του τρόπου πρόσληψής τους (βλέπε Σουφλιά και Στυλιανίδη), λόγω υψηλών μισθών ή ακόμα και για το αν απεργούν πραγματικά ή το παίζουν άρρωστοι.

Πράγματι αν οι απεργοί του μετρό επέλεγαν να κλείσουν τα ακυρωτικά μηχανήματα και να λειτουργούν το μετρό αφήνοντας ελεύθερα τον κόσμο να περνά (πράγμα το οποίο κατα δήλωση του προέδρου των συνδικαλιστών το έκαναν το 2011), πιθανόν όλοι όσοι ενίστανται απο την όχληση που τους δημιουργεί η μή λειτουργία του μετρό να ήταν θετικά προσκείμενοι. Παράλληλα αν οι εργαζόμενοι του μετρό είχαν δείξει αλληλεγγύη μην υπακούοντας τις εντολές της αστυνομίας να κλείνουν σταθμούς όταν υπάρχει κινητοποίηση, για πολλούς ανθρώπους θα άξιζαν την αλληλεγγύη που τώρα ζητάνε. Πιθανόν επίσης, αν συνέβαιναν τα παραπάνω, να μην έμπαινε κανείς στη διαδικασία να ασχοληθεί με μισθούς, παρουσία σε απεργία ή τρόπο πρόσληψης.

Μια στιγμή όμως, απο τα παραπάνω λείπει μια παράμετρος. Μιλάμε μόνο για απεργούς και όσους επιβαρύνονται απο τις πράξεις τους. Δεν μιλάμε για την κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση που οι δύο, φαινομενικά αντίπαλες, όμαδες που προαναφέραμε επιβαρύνονται με τις πράξεις και τις παραλήψεις της  καιρό τώρα. Άλλοι το κατάλαβαν νωρίς, πρίν να ξεβολευτούν και αποφάσισαν να κάνουν κάτι για αυτό, κάποιοι περίμεναν να φτάσει η κατάσταση στο αμήν και να κινηθούν αφού η φωτιά έφτασε σπίτι τους.

Οι επιλογές δείχνουν περιορισμένες. Να σταθείς στο πλάι όσων σε ταλαιπωρούν αυτές τις μέρες, έχουν προσληφθεί ρουσφετολογικά, δηλώνουν άσθενείς στις απεργίες και δεν σου έχουν δείξει αλληλεγγύη ή να σταθείς απέναντι;

Κι όμως τελικά δεν είναι αυτό το ερώτημα. Το ερώτημα είναι ποιός είναι ο εχθρός? Είναι αυτός που η εργασία του ή η απεργία του επηρεάζει το 20% του πληθυσμού ή αυτός που οι επιλογές του επηρεάζουν το 95%? Είναι αυτός που δεν θέλει άλλη μείωση μισθού ή αυτός που θέλει να του τον μειώσει με το πρόσχημα της μείωσης δαπανών για να βγει ένα δημοσιονομικό πρόγραμμα βασισμένο σε χαλκευμένα στοιχεία και λάθος υπολογισμούς;

Αν μη τι άλλο είναι μια ευκαιρία να (ξανά)αναρωτηθούμε.

One comment

  1. Παράθεμα: Τελικά ποιός είναι ο εχθρός; « Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση ( ΕΛ.Λ.Α.Σ)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s