Tagged: εσυ

Το λαχείο.

laΑνέβαινε τις σκάλες του μετρό. Σκαλί σκαλί, ατσαλάκωτος, ψηλός και επιβλητικός. Το γκρίζο κοστούμι του έδειχνε σαν καινούριο, δεν ήταν-μπορούσες να δείς τους αγκώνες του σκακιού και τα γόνατα στο παντελόνι να γυαλίζουν λίγο.

Κάπου τον ξέρω.

Περπάτησε μερικά μέτρα στον πεζόδρομο. Το πρόσωπο του έδειχνε καθαρό αλλά συνοφρυωμένο. Στο πέτο του σακακιού του ήταν καρφωμένη μια γυαλιστερή καρφίτσα με ένα ασημί σύμβολο πνιγμένο σε μπλέ σμάλτο. Κοντοστάθηκε σε μια βιτρίνα.

Θυμήθηκα! Τον είχα γνωρίσει σε μια τράπεζα, ήταν διευθυντής του καταστήματος. Έτρεχε με χαρτιά στα χέρια, μίλαγε με πελάτες, έδινε εντολές σε ταμίες, εγκρίσεις στο σύστημα, «θα έχουμε τα χαρτιά έτοιμα τη Δευτέρα, πέραστε να υπογράψετε.»

Η βιτρίνα έγραφε «Τζάκποτ 7.500.000». Πήρε μια βαθιά ανάσα. Κοίταξε γύρω, ανακάτεψε λίγο τα μαλλιά του νευρικά και έστρωσε το πέτο με το «παράσημο» της τράπεζας-εργοδότη του. Εβαλε το χέρι στην τσέπη του παντελονιού του, έκανε δυο βήματα και μπήκε στο πρακτορείο.

Σε μερικά λεπτά βγήκε κρατώντας στο χέρι του το λαχείο. Μαζί με αυτό κρατούσε και μερικές δεκαετίες νεοελληνικής ιστορίας.

 

 

«Γιατί δεν του μιλάει κανείς;»

Αναδημοσιεύω απο το FB profile του φίλου Χριστόδουλου

 

Το «ταξίδι» με τον προαστιακό είναι εμπειρία, ειδικά όταν έχεις μαζί σου έναν 5χρονο που μιλάει με όλο τον κόσμο κι εντυπωσιάζεται με ένα σωρό σημαντικές ή όχι λεπτομέρειες. Ο τρόπος που κάνει ο μικρός μου γιός «αλισβερίσι» με τον κόσμο γύρω του, μετατρέπει κάθε έξοδο μας απο το σπίτι σε εκπαιδευτικό περίπατο. Σε μια απο αυτές τις εξορμήσεις λοιπόν κι ενώ ο μικρός παρατηρούσε σαν κουτάβι, απο το παράθυρο του βαγονιού, τις ράγες «να αλλάζουν στροφές» (όπως χαρακτηριστικά λέει), ακούστηκε απο το πίσω μέρος του βαγονιού η φωνή ενός άντρα που ζητούσε απο τους επιβάτες να αγοράσουν ένα πακέτο χαρτομάντιλα.

Γνώστης της τυπικής διαδικασίας ο μικρός μου αμέσως άρχισε να ψάχνει στις τσέπες μου για ψιλά, αφού ξέρει ότι παντα θα δώσουμε κάτι. Όσο ο άντρας μας πλησίαζε, ο μικρός «έβρεχε» ερωτήσεις για τις οποίες δεν είχα δυστυχώς καμία απάντηση.

«Γιατί δεν του μιλάει κανείς;» «Γιατί δεν τον κοιτάνε που τους μιλάει;» «Γιατί δεν πάει στο νοσοκομείο, αφού είναι άρρωστος;» … κλπ. Παρεμπιπτόντως υπήρχαν κι άλλα παιδάκια στο βαγόνι τα οποία οι γονείς είχαν ήδη βάλει να καθίσουν απο την μέσα μεριά, λες και φοβόντουσαν ότι θα έπεφταν θύματα κακοποίησης, απαγωγής ή θα κόλλαγαν κάποια ανίατη ασθένεια ξέρω γω!

Ο άνθρωπος ήταν το πολύ 50 κιλά κι έτοιμος να πέσει κάτω. Άν και φαινόταν απο το πρόσωπο του ότι ήταν χρήστης, ήταν διαυγής. Αν και φαινόταν στα όρια της εξαθλίωσης εισέπρατε την αδιαφορία με ευγένεια και υπομονή. Έφαγα φλασιά και τον φαντάστηκα σαν τραυματισμένο στρατιώτη που βαδίζει μόνος στα ερείπια μιας βομβαρδισμένης πόλης. Τα ερείπια γύρω του χάσκουν σιωπηλα κι ανήμπορα να τον βοηθήσουν. Κι αυτός βαδίζει ελπίζοντας σ’ ένα θαύμα ή απλά μέχρι να υποκύψει στις πληγές του. Στα ερείπια του βαγονιού μας δεν περίσσευε ίχνος ενδιαφέροντος, πόσο μάλλον 50 λεπτά για χαρτομάντιλα κι έτσι έφτασε στις κοντά μας νίώθωντας μάλλον πιο «αόρατος» απο πρίν.

«Τι κάνει αυτός;» ήταν η ερώτηση που μου έκανε ο μικρός την στιγμή που ο άντρας πλησίαζε στις θέσεις μας. Έσκυψα απο πάνω του και του ψιθύρισα ότι δεν είναι «αυτός». Έιναι ένας κύριος που δουλεύει. Δυστυχώς όμως ο άντρας μάλλον άκουσε τι είπα στο παιδί, γιατί όταν γυρίσαμε πρός τον διάδρομο εκείνος στέκονταν ήδη μπροστά μας βουρκωμένος. Σηκώθηκε ο μικρός χαμογελαστός και δίνοντας του τα ψιλά που κράταγε, του λέει «Καλημέρα κύριε, καλή δουλειά». Ο άντρας ξέσπασε με λυγμούς και χωρίς να μιλάει έκατσε λίγο μαζί μας. Του έδωσα ένα μπουκάλι νερό και προσπάθησα να του κάνω ψιλή κουβέντα. Αισθανόμουν άβολα δίπλα σε έναν άντρα 40-45 χρονών που έκλαιγε με λυγμούς. Τι μπορούσα να πω σ΄αυτόν τον άνθρωπο για να αισθανθεί καλύτερα;

Μετά απο λίγο σηκώθηκε κάπως πιο ήρεμος κι αφού χαιρετήθηκαν με τον γιό μου, έφυγε αφήνοντας μας στα ερείπια μ’ ένα πακέτο χαρτομάντιλα για τα οποία δεν δέχτηκε χρήματα.

Καταστρέφω την εικόνα της χώρας. Και τη χώρα. Ναι.

Διάβασα στο βίντεο που ακολουθεί το εξής σχόλιο:

«Δεν τα αντιλέγω με όλα αυτά που λες. Συμφωνώ απόλυτα και αηδιάζω με τις εικόνες που βλέπω στο βίντεο.Αλλά γιατί κατασκευάζεις έτσι το βίντεο ώστε να καταστρέφεις την εικόνα της χώρας σου?? Τα εν οίκω μη εν δήμω λέγανε κάποτε οι σπουδαίοι αρχαίοι Έλληνες…»

Ναι λοιπόν, καταστρέφω και εγώ την εικόνα της χώρας με τη σειρά μου. Και την ίδια αν έχω την ευκαιρία θα καταστρέψω. Αυτή τη χώρα έτσι οπως είναι δεν τη θέλω. Θέλω να την καταστρέψω και να φτιάξω στη θέση της μια άλλη.

Γιατί αν δεν την καταστρέψουμε να φτιάξουμε μια άλλη, θα μας την τρίψουν στα μούτρα οι επόμενες γενιές.

Και θα έχουν δίκιο.

Οι ορδές των ηλιθίων θα επιστρέψουν

Θα επιστρέψουν. Οι αδίστακτοι παχύσαρκοι πολιτικάντηδες με τα χρηματοοιοκονομικά θαύματα και επιτόκια φίδια. Τα λιγδιασμένα τσιράκια τους, ξεχασμένα απο μια άλλη εποχή και οι φαντασμένοι οι μπάτσοι τους θα επιστρέψουν. Οι εκπρόσωποι τύπου τους γεμάτοι θράσσος και αποβλακοσύνη θα επιστρέψουν. Οι ορδές των ηλιθιών θα επιστρέψουν.

Οι δημοσιογραφίσκοι της δημιουργίας «πραγματικότητας», οι σαπισμένοι κοντυλοφόροι που αγοράστηκαν με λίγη ταξική ασφάλεια θα επιστρέψουν. Οι εκδότες του πόρνου αλλά ελεύθερου τύπου με τα βρωμερά λαυράκια τους θα επιστρέψουν. Το κίτρινο χρώμα και τα σκατιασμένα φύλλα των αξιοσέβαστων ξεπουλημένων φυλλάδων θα επιστρέψουν

Οι σοφοί των απέναντι παράθυρων και των τηλεοπτικών αποκαλύψεων θα επιστρέψουν. Οι απατεώνες της οικονομικής επιστήμης και των αδηφάγων αγορών θα επιστρέψουν. Οι γελοίοι στοχαστές ορεγόμενοι την κανονικότητα θα επιστρέψουν.

Οι αστείοι ονειροπόλοι και εραστές του αύριο που δεν έρχεται ποτέ, οι ελπίζοντες πως η τύχη τους θα αλλάξει με τη σκέψη, οι αυτόχειρες ψηφοφόροι και κατουρημένοι εθνικόφρονές με καθαρό ελληνικό κώλο, θα επιστρέψουν. Οι αυτόκλητοι εθνικοί σωτήρες που γλύφουν τα δάχτυλά τους βουτώντας τα στο βάζο με το φόβο θα επιστρέψουν.

Οι εξυπνάκηδες της καθημερινής πρωινής διαδρομής θα επιστρέψουν, όλα τα σημάδια της σήψης και οι αντιπρόσωποί τους θα επιστρέψουν. Οι ανώτεροι οι κατώτεροι οι αστοί οι μικροαστοί, οι δεξιοί οι αριστεροί οι κεντρώοι, καραγκιόζηδες απομεινάρια άλλων καιρών που περιμένουν την επόμενη εξουσία να φανεί γενναιόδωρη, θα επιστρέψουν.

Είναι αναπόφευκτο.

Οι ορδές των ηλιθίων θα επιστρέψουν.

Αλληλεγγύη και ενημέρωση

Σκεφτόμουν, μετά από πολλές συζητήσεις με φίλους και διάφορες περίεργες αλλά πολύ διδακτικές εμπειρίες, πως προκειμένου να υπάρξει μια κοινωνική αλλαγή τόσο μεγάλη ώστε να επηρεάσει πραγματικά τις ζωές μας προς το καλύτερο θα πρέπει να υπάρχουν οπωσδήποτε μερικά συγκεκριμένα συστατικά.

Δύο απ’τα βασικά συστατικά στα οποία κατέληξα είναι:

Οι ισχυροί κοινωνικοί δεσμοί μεταξύ των μελών μια κοινότητας/γειτονιάς/συνοικίας/πόλης και γνώση. Να μπορούν να βοηθούν ο ένας τον άλλο, να μοιράζονται να αλληλοστηρίζονται. Να ξέρουν πραγματικά οι άνθρωποι τι συμβαίνει βάσει των γεγονότων και των αποδείξεων, να υπάρχει πληροφόρηση όχι αναπαραγωγή φημών και mainstream «πληρωμένων» ειδήσεων.

Για να υπάρξουν λοιπόν αυτά χρειάζεται αλληλεγγύη και ενημέρωση.

Κάθε πράγμα/εκδήλωση/κίνηση/δράση που συναντάμε μπροστά μας και μπορεί να βοηθήσει μια ομάδα ανθρώπων, ακόμα και αν εμείς δεν μπορούμε να συμμετέχουμε σε αυτό, ας το επικοινωνούμε με ότι μέσο έχουμε διαθέσιμο. Κάποιος θα μπορεί, κάποιος έχει κάτι να προσφέρει. Ότι πληροφορία συναντούμε που μπορεί να επηρεάσει τις ζωές των γύρω μας ή πρέπει να μάθει ο κόσμος ώστε να αντιδράσει, να διαμαρτυρηθεί ή να αντισταθεί πρέπει να την επικοινωνούμε. Πρέπει η γύρω μας να ξέρουν. Πρέπει να τους δίνουμε όσο γίνεται έγκυρες και αξιοπιστες πληροφορίες ώστε να ανοίγουν τα μάτια και τα μυαλά τους.

Είναι μια μάχη συνεχής, η ζωή. Θέλει αγάπη, υπομονή, κουράγιο, αισιοδοξία, σκέψη, δύναμη και λίγη τεχνική.

Με αυτές τις σκέψεις στο μυαλό μου, έπεσα πάνω σε ένα Bazaar που διοργανώνεται από τους εθελοντές ενός συλλόγου που ονομάζεται Πνοή Αγάπης. Από ότι κατάλαβα θα διαθέτει διάφορα στολίδια κλπ για τους εορταστικούς τσακωμούς με την αισθητική. Αν κάποιοι από εσάς σκοπεύετε για χάρη των παιδιών, για χάρη της μαμάς, έτσι για να σπάσει η γκριζίλα της εποχής, να διαπράξετε διακοσμητικά εγκλήματα κάντε μια βόλτα απο εκεί. Θα διαρκέσει απο τις 4 έως και τις 7 Δεκεμβρίου (στις ώρες που λέει η εικόνα παρακάτω)  και τα έσοδα του θα διατεθούν σε άπορους ασθενείς που νοσηλεύονται στον Άγιο Σάββα. Φαντάσου να μην έχεις λεφτά, να έχεις τον άνθρωπό σου στο κρεβάτι, και να μην έχεις ασφάλεια να καλύψει τα έξοδα.

Για αυτούς είναι λοιπόν. Αφού κάπου θα πάτε να τα χώσετε (όσοι έχετε και θέλετε) γιατί να μην χώσετε και κάτι εκεί. Αν πάλι δεν έχετε πείτε το σε άλλους. Μπορεί να έχουν και να θέλουν.

Μην ξεχνάτε μόνο. Αλληλεγγύη και ενημέρωση. Ο ήλιος θα ξαναβγεί και αύριο για εμάς. Για κάποιους όχι. Οπότε είμαστε καλά. Το ‘χουμε.

 

17 Νοέμβρη: Ανοικτή επιστολή από ένα γονιό

Αναδημοσίευση από Το Γράμμα

 

Ανοιχτή Επιστολή

Είμαι κι εγώ άλλος ένας γονιός γεμάτος αγωνίες για το μέλλον των παιδιών μου. Προσπαθώ να ενημερώνομαι όσο περισσότερο μπορώ για την πολιτική και οικονομική κατάσταση και όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, αλλά όσοι είναι εργαζόμενοι γονείς μπορούν να κατανοήσουν ότι αυτό δεν είναι πάντα εφικτό ή επαρκές, κυρίως λόγω χρόνου.

Πρόσφατα λοιπόν, και με αφορμή το σχηματισμό της προσωρινής κυβέρνησης, άρχισα να διαβάζω διάφορα άρθρα αναφορικά με τους νέους υπουργούς και υφυπουργούς που ορίστηκαν (τα βιογραφικά τους, ποια η μέχρι τώρα πολιτική ή κομματική τους πορεία κλπ). Να σημειώσω ότι είμαι από τους ανθρώπους που δεν υπήρξα ποτέ μέλος κάποιου κόμματος, αλλά ήμουν και είμαι πολιτικά ενεργός.

Όπως οι περισσότεροι που διαβάζετε αυτή την επιστολή, έτσι κι εγώ πήγα δώδεκα χρόνια στο σχολείο. Κάθε χρονιά, από το 1981 και μετά, στις 17 Νοέμβρη τα σχολεία τιμούσαν τα παιδιά του Πολυτεχνείου. Έτσι και φέτος, τα σχολεία θα τιμήσουν τα παιδιά του Πολυτεχνείου που σκοτώθηκαν για να ρίξουν την χούντα του Παπαδόπουλου. Του δικτάτορα Παπαδόπουλου που ως τιμωρία για το πραξικόπημα που έκανε, το βασανισμό πολλών συνανθρώπων μας και το θάνατο των συγκεκριμένων παιδιών μπήκε φυλακή. Του δικτάτορα Παπαδόπουλου που, μέσα από τη φυλακή, ίδρυσε ένα φιλοχουντικό κόμμα, την ΕΠΕΝ. Γενικός γραμματέας της νεολαίας του κόμματος αυτού ήταν ένας άνθρωπος που σήμερα έχει γίνει υπουργός της χώρας. Θα μου πείτε, βουλευτής εκλέχθηκε, κυβερνητικό στέλεχος όμως δεν έγινε από ψηφισμένη από το λαό κυβέρνηση.

Και έρχομαι στο απλό ερώτημα:

Πώς γίνεται ένα κράτος, που κλείνει όλα τα σχολειά της χώρας για να τιμήσει τον αγώνα ενάντια στον δικτάτορα Παπαδόπουλο, το ίδιο αυτό κράτος έξι μέρες πριν την φετινή επέτειο να διορίζει υπουργό τον άνθρωπο που ήταν στο κόμμα του δικτάτορα; Το κράτος αυτό έχει ίχνος ηθικής; έχει αξίες; έχει έστω λ ο γ ι κ ή;

Είμαι κι εγώ ένας «απλός» πολίτης που αναρωτιέται, πριν η νέα κυβέρνηση του μιλήσει για φόρους κ χρέος, ποιο φόρο τιμής αποδίδει η ίδια σε όσους έδωσαν την ίδια τους τη ζωή για την Δημοκρατία, και ποιο το χρέος της απέναντί τους;  Είμαι κι εγώ ένας «απλός» γονιός που θέλει να διδάξει στα παιδιά του τον ορισμό της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας. Και πλέον δε φοβάμαι μόνο ότι δε θα μπορέσω να δώσω εξηγήσεις στο παιδί μου αν ερωτηθώ, αλλά πολύ περισσότερο πώς δεν μπορώ να του ζητήσω να πιστέψει και να αγωνιστεί για αυτές τις αξίες.

ΥΓ. Σε περίπτωση που δεν το ξέρατε γιατί και εγώ δεν ήξερα  αλλά έμαθα, σας στέλνω αυτά που εύκολα βρίσκει κανείς δημοσιευμένα στο ίντερνετ .

Ο Μαυρουδής Βορίδης (κατά κόσμον Μάκης) γεννήθηκε το 1964. Ως μαθητής του Κολλεγίου Αθηνών, ηγήθηκε πανελλαδικά της εθνικιστικής μαθητικής οργάνωσης Ελεύθεροι Μαθητές. Στη Νομική Σχολή Αθηνών εισάγεται το 1983. Ένα χρόνο μετά, το 1984 γίνεται Γενικός Γραμματέας της ΕΠΕΝ στη θέση του Νίκου Μιχαλολιάκου, τωρινού προέδρου της Χρυσής Αυγής. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι και το 1990, έτος που αποφοίτησε από τη Νομική.

Ήδη το 1985 ο φοιτητικός σύλλογος της Νομικής τον διαγράφει για τη φασιστική του δράση. Ένα χρόνο μετά το 1986, η Ε.Φ.Ε.Ε. Υποβάλλει εναντίον του μήνυση, μεταξύ άλλων για την επίθεση στις 22 Απριλίου του 1986. Σύμφωνα με την μηνυτήρια έκθεση, μεταξύ άλλων, μαζί με μέλη της Ε.Π.ΕΝ., τραυμάτισε με λοστούς και μαχαίρια φοιτητές και προκάλεσε καταστροφές στο κτήριο.

Ο Μάκης Βορίδης το 1994 ιδρύει κόμμα με την ιδεολογική πλατφόρμα του Λεπέν το οποίο ο ίδιος ο πρόεδρος του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού Γιώργος Καρατζαφέρης είχε χαρακτηρίσει ακροδεξιό σε συνέντευξή του στο Έθνος στις 23/10 επιβεβαιώνοντας αφενός τις ακροδεξιές τάσεις και το έκνομο παρελθόν του Μάκη Βορίδη και παραδεχόμενος αφ΄ετέρου το δισταγμό του να τον συμπεριλάβει στο συνδυασμό του.

Το 2000 ο Μάκης Βορίδης ήταν υποψήφιος βουλευτής με το συνδυασμό του Κώστα Πλεύρη, ιδρυτή της φασιστικής οργάνωσης 4η Αυγούστου.  Σε συνέντευξη του στην αγγλόφωνη Athens News, στις 11 Ιουλίου του 2011 ο Μάκης Βορίδης αυτοπροσδιορίζεται ως εθνικιστής.

Στις 11 Νοεμβρίου του 2011 ο Μαυρουδής Βορίδης διορίζεται υπουργός Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων.

Πηγές:

Ένα ΟΧΙ σε κάθε μπαλκόνι!

Το Σάββατο 22 Οκτωβρίου στο Ο.Α.Κ.Α. οπαδοί του Παναθηναϊκού ανάρτησαν πανό εναντίον του κομματικού κόσμου και της διαφθοράς που αυτός κουβαλάει. Το αποτέλεσμα ήταν στη λήξη του αγώνα ομάδες των ΜΑΤ να ψάξουν τα οχήματα στο parking του γηπέδου και να συλλάβουν χωρίς αιτιολογία τους επιβαίνοντες του αυτοκινήτου στο οποίο βρέθηκε το πανό.

Το περιστατικό αυτό δεν αποτέλεσε έκπληξη για όσους έχουν έστω και λίγο συμμετάσχει στις κινητοποιήσεις εναντίον της πολιτικής της τρόικας και της διαχείρισης της κυβέρνησης τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Ήταν όμως μια αφορμή για μια συμβολική διαμαρτυρία. «Αφού σας ενοχλεί τόσο πολύ ένα πανό, ας κρεμάσουμε όλοι από ένα στο μπαλκόνι μας. Δεν μπορείτε να μας συλλάβετε όλους ασφαλώς!» Και κάπως έτσι, τελείως αυθόρμητα, δημιουργήθηκε η ιδέα του ΟΧΙ, ανάμεσα σε μια παρέα ανθρώπων με κοινές αγωνίες, χωρίς κομματικές ταυτότητες.

Όχι στην καταστολή, είτε αυτή μεταφράζεται σε αστυνομική βία και ρήψη χημικών μέχρις εξοντώσεως των διαδηλωτών, είτε σε περιορισμό της λαϊκής έκφρασης και της ελευθερίας του λόγου. Είναι δεδομένο ότι πρόκειται για δύο όψεις της ίδια κυβερνητικής επιλογής: πρωτοφανής, σφοδρή βία και μηδενική ανοχή στην αντίδραση από όπου και αν προέρχεται.

Όμως αυτό δεν είναι το μόνο όχι που θέλουμε να πούμε. Ακόμα πιο δυνατά θέλουμε να φωνάξουμε όχι στο κομματικό κράτος της διαφθοράς και της αναλγησίας, όχι στις αποτυχίες των πολιτικών προσώπων που μας έφεραν ως εδώ και τώρα προφασίζονται πως θα μας σώσουν, όχι στο αυτομαστίγωμα και τη συλλογική ενοχή.

Το ΟΧΙ είναι η αρχή αλλά δεν είναι το τέλος. Είναι μια συμβολική κίνηση αντίστασης, όπως ξεδιπλώνονται τόσες άλλες διεθνώς από την Αίγυπτο ως την Αμερική αλλά και να χτίσουμε ένα κοινό ΝΑΙ. Ναι στην κατανομή ευθυνών, ναι στην αλληλεγγύη, ναι στην πρόοδο. Όχι στα λόγια, ναι στις πράξεις.

Η ιδέα είναι απλή: χρησιμοποιείστε και εσείς το μπαλκόνι σας για να δηλώσετε το ΟΧΙ σας, όχι στην εφεδρεία ζωής, όχι στην κρίση συνειδήσεως, όχι στα χαμένα όνειρα. Με ένα σεντόνι, μια φόδρα λευκή ή ένα καραβόπανο, ακόμα με μια μεγάλη παλιά πετσέτα, γράψτε το δικό σας ΟΧΙ. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε μαύρη κολλητική ταινία, μπογιά για παπούτσια, χοντρούς μαρκαδόρους. Βρείτε την ευκαιρία για να μιλήσετε με τους γείτονες, να ανακαλύψετε μαζί τρόπους να αντισταθείτε στην μίζερη ζωή που μας σερβίρουν. Ένα πανό που να λέει ΟΧΙ κρεμασμένο στο μπαλκόνι για όσο χρειαστεί, μέχρι εμείς οι ίδιοι να το πιστέψουμε.

Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς, ποιοι;

Περισσότερες πληροφορίες:

Blog: http://lemeoxi.blogspot.com/

Facebook fan page: http://on.fb.me/r546w7

Twitter account: @lemeoxi

Ένα σήριαλ με δάκρυα πόνο και ίντριγκα…

Κλάψ ξανά.

Τα κακά Ματ μας κάνανε ντα για άλλη μια φορά. Κλαψουρίζουμε για την καταστολή και τα χημικά. Δηλαδή τι περιμένεις αγαπητέ μου μεσοπρόθεσμε μελλοντικέ έφεδρε συμπολίτη? Να σε υποδεχτούν με ανοιχτές αγκάλες? Αυτή είναι η δουλειά τους να φυλάν τα αφεντικά τους (κάνει και ρίμα).

Μετά από κάθε μπολ ρουμ πάρτυ με τους -στο μέλλον εκτός κοινωνίας- αστυνομικούς της πλάκας, κυκλοφορούμε φώτο, βίντεα και μεμοραμπίλια των «εκδηλώσεων». Τη στιγμή που συμβαίνουν δε τα μεταδίδουμε όλοι, του γράφοντος μη εξαιρουμένου, λες και είναι παγκόσμια πρώτη. Γουστάρουμε την ίντριγκα και τις εικόνες της μανούρας. Έχουμε εθιστεί. Δεν διαφωνώ με την ενημέρωση μια που τα mainstream μέσα σιωπούν σαν τσιπούρες. Αλλά με πιάνει ένας φόβος.

Φοβάμαι πως σαν πρεζάκια της αδρεναλίνης ξεχνάμε γιατί είμαστε εκεί. Μετά το ξεχνάμε δύο φορές αναλωνόμενοι στις εικόνες χωρίς συναίσθηση. Σηκώνουμε τον πήχη του θυμού και ρίχνουμε τον πήχη της σκέψης. Ξεχνάμε οτι αυτό θέλουν. Να εκτονωθούμε πάνω στους αδαείς ρομποκόπηδες.

Τους τελευταίους μήνες έγινε το σήριαλ της ζωής μας, βγήκαμε από το γυαλί ξαφνικά και μεταφέραμε την δράση του στο δρόμο χωρίς την στοιχειώδη σκέψη και τακτική. Hit and run.

Πρέπει να σκεφτούμε. Δεν είμαστε εκεί για να ταΐζουμε ιστορίες καφενείου τους μπάτσους.

Είμαστε εκεί για να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο μέλλον.

Λίγη τροφή για σκέψη γαμώ την τηλεόραση και τα σήριαλ μέσα.

 

Μοναξιά…

Είναι στενάχωρο να είσαι μόνος. Όσα χρόνια και να το ζεις έρχονται οι στιγμές που γονατίζεις. Ειδικά τις στιγμές που νομίζεις ότι κατάφερες να βρεθείς με ανθρώπους που μοιράζονται μαζί σου τις ίδιες ανησυχίες, τις ίδιες σκέψεις και θέλουν να κάνουν κάτι πραγματικά. Που νομίζεις ότι είναι διατεθειμένοι, όχι επειδή είναι «επαγγελματίες» του είδους αλλά γιατί έχουν καταλάβει την ανάγκη, να αφήσουν στην άκρη τις μικρές ζωές τους και να στοχεύσουν σε κάτι μεγαλύτερο.

Είναι στενάχωρο να ακούς μπράβο για όσα λες, και να συμφωνούν όλοι μαζί σου και να λένε τι ωραία που τα λες, και την κρίσιμη στιγμή, την στιγμή που πρέπει να είναι εκεί να μη είναι κανείς. Είναι στενάχωρο να διαπιστώνεις ότι παρ’όλες τις κραυγές τους για αδικία, τα παράπονα τους για το περιβάλλον που τους πιέζει όταν έχουν την ευκαιρία να δράσουν, να συμμετέχουν σε κάτι να μην την αξιοποιούν. Δεν είναι κανείς εκεί μαζί σου. Μόνο δύο τρεις τρελοί.

Η απέραντη μοναξιά μιας ολόκληρης ζωής. Η μοναξιά των τρελών. Τρελοί που φωνάζουν μόνοι τους στους δρόμους και οι περαστικοί, ενώ οι τρελοί λένε την αλήθεια, γυρνούν το κεφάλι από την άλλη. Όμως ακόμα και ο τρελός κουράζεται, απογοητεύεται όταν είναι μόνος.

Κάθε φορά λοιπόν που θα ακούω ή θα διαβάζω παράπονα και ζόρια για όσα μας επιβάλλονται, θα νιώθω ακόμα περισσότερο μόνος.  Άλλη μια φορά. Θα μου γίνει συνήθεια τελικά και ίσως να καταφέρω επιτέλους να γίνω ένας συνηθισμένος άνθρωπος με «φίλους» που όλοι μαζί θα υποκρινόμαστε στην μικρή μίζερη ζωούλα μας πόσο μας αγγίζουν όλα όσα συμβαίνουν. Και μετά θα πέφτουμε για ύπνο. Μόνοι.

Δεν θα αλλάξουμε εμείς τον κόσμο…

Γραμμένο στα μαύρα κατάστιχα το μέλλον του μάταιου τούτου κόσμου μας γνέφει περιεκτικά απο την άκρη του γκρεμού. Όχι? Πολύ απαισιόδοξο?

Ανεχτήκαμε δεκάδες χρόνια και πολλές γενιές να μας κοροϊδεύουν και να βολευόμαστε. Δομήσαμε με τα λάθη και τις παραλείψεις μας ένα αδηφάγο σύστημα που μας έκανε νούμερα και εμείς χειροκροτήσαμε. Το φτιάξαμε έξυπνο και διαχειριστικό. Να μας προβλέπει και να εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες μας. Του δώσαμε τον κόσμο μας στο πιάτο, και αυτό ως σοφό που είναι τον πήρε και τον έκανε χαρτονομίσματα, κάρτες, δάνεια, και επίπλαστη ευημερία. Και μας έβαλε μέσα στα σπλάχνα του να αγοράζουμε να τρώμε να χέζουμε και να κοιμόμαστε νομίζοντας πως ζούμε.

Του φτιάξαμε και σταθερά θεμέλια στηρίζοντας δέκα-είκοσι φαμίλιες με την ματαιοδοξία ότι παίρνουμε κάτι από αυτό που νομίζαμε λάμψη και δύναμή τους. Κόκκαλης, Βαρδινογιάννης, Λάτσης, Δαυίδ, Λαυρεντιάδης, Πατέρας, Νταϊφάς, Κυριακού, Μπόμπολας, Αλαφούζος, Βγενόπουλος. Γνωστοί όλοι από τις δραστηριότητες τους πάνω και κάτω απ’ τα τραπέζια. Και εμείς εκεί να στηρίζουμε, να αγοράζουμε, να χειροκροτούμε, να νιώθουμε μέρος της ομάδας των δυνατών.

Για κολλητικό υλικό χρησιμοποιήσαμε το σάλιο που μας έτρεχε στις κατουρημένες ποδιές των πολιτικάντιδων που έταζαν από δουλειά μέχρι σωτηρία. Έτσι κολλήσαμε όλα τα τουβλάκια του συστήματος. Γερά. Με τα οξέα του στομαχιού μας που αγκομαχούσαν να χωνέψουν τα σκατά που μας τάιζαν τόσα χρόνια. Και τρυπούσαν και το μέσα μας προσπαθώντας.

Έτσι το φτιάξαμε το σύστημά μας. Με το ποίοι είμαστε εμείς. Έρχεται 3 Σεπτεμβρίου και οι δρόμοι μας περιμένουν, να ζητήσουμε συγνώμη από τους εαυτούς μας και τους γύρω μας και να αλλάξουμε. Όχι τον κόσμο. Δεν θα αλλάξουμε εμείς τον κόσμο, έχουμε όμως μια ευκαιρία να αλλάξουμε τους εαυτούς μας.