Tagged: φουφοσοφίες

Πατριωτικό μας καθήκον.

samuel-johnson-poet-literary-critic-with-tourettesΈνα ανοιξιάτικο βράδυ του 1775  ο Samuel Johnson, μνημειώδης φιγούρα της αγγλικής λογοτεχνίας, είπε πως «Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο ενός καθάρματος».  Αιώνες μετά, ούτε ο J. Boswell -βιογράφος του Johnson ο οποίος και το κατέγραψε-  δεν θα μπορούσε να φανταστεί πόσες φορές αυτή η φράση θα αποκάλυπτε τα ποταπά κίνητρα όλων όσων έχουν επικαλεστεί την «πατρίδα» στο πέρασμα των χρόνων.  Συνέχεια

Το λαχείο.

laΑνέβαινε τις σκάλες του μετρό. Σκαλί σκαλί, ατσαλάκωτος, ψηλός και επιβλητικός. Το γκρίζο κοστούμι του έδειχνε σαν καινούριο, δεν ήταν-μπορούσες να δείς τους αγκώνες του σκακιού και τα γόνατα στο παντελόνι να γυαλίζουν λίγο.

Κάπου τον ξέρω.

Περπάτησε μερικά μέτρα στον πεζόδρομο. Το πρόσωπο του έδειχνε καθαρό αλλά συνοφρυωμένο. Στο πέτο του σακακιού του ήταν καρφωμένη μια γυαλιστερή καρφίτσα με ένα ασημί σύμβολο πνιγμένο σε μπλέ σμάλτο. Κοντοστάθηκε σε μια βιτρίνα.

Θυμήθηκα! Τον είχα γνωρίσει σε μια τράπεζα, ήταν διευθυντής του καταστήματος. Έτρεχε με χαρτιά στα χέρια, μίλαγε με πελάτες, έδινε εντολές σε ταμίες, εγκρίσεις στο σύστημα, «θα έχουμε τα χαρτιά έτοιμα τη Δευτέρα, πέραστε να υπογράψετε.»

Η βιτρίνα έγραφε «Τζάκποτ 7.500.000». Πήρε μια βαθιά ανάσα. Κοίταξε γύρω, ανακάτεψε λίγο τα μαλλιά του νευρικά και έστρωσε το πέτο με το «παράσημο» της τράπεζας-εργοδότη του. Εβαλε το χέρι στην τσέπη του παντελονιού του, έκανε δυο βήματα και μπήκε στο πρακτορείο.

Σε μερικά λεπτά βγήκε κρατώντας στο χέρι του το λαχείο. Μαζί με αυτό κρατούσε και μερικές δεκαετίες νεοελληνικής ιστορίας.

 

 

Κάστρα και πολιορκητές

maxresdefaultΟι άνω των 30 θα το θυμάστε. Βγαλμένο απο τις ζωηρότερες εικόνες της φαντασίας μας ή ακόμα απο έναν μαγικό στα παιδικά μας μάτια κόσμο, αυτόν που μέσα ζούσαν οι ιππότες και οι ευγενικοί σκοποί τους. Απο τα αγπημένα μου παιχνίδια μια που, αντίθετα με όσα πίστευαν οι συνομήλικοί μου τότε, θεωρούσα πως ήταν ένα παιχνίδι στρατηγικής.

Θυμάμαι πως καθόμουν αντίκρυ με τον αντίπαλο και παρατηρούσα προσεκτικά πιο σημείο της δομής του κατασκευάσματός του ήταν το περισσότερο αδύνατο για να κατευθύνω πάνω του τα στρογγυλά κόκκινα η μπλέ πραγματάκια, τα πυρομαχικά μας, με τους καταπέλτες που είχα στη διάθεσή μου.

Αντίστροφα όταν «έχτιζα» το κάστρο μου Συνέχεια

#occupyfear Αυτό που φοβάμαι περισσότερο…

Ο φόβος. Αυτό το ανυπέρβλητο όπλο που χρόνο με το χρόνο στρέφει την κάννη του πάνω μας. Μια κάννη που είναι παντού. Στις τηλεοράσεις και τα στόματα των ευαγγελιστών τους,  στα μυαλά των ανθρώπων γύρω μου, στα μάτια όσων με κοιτούν.  Ο φόβος του σκοταδιού που σιγά σιγά κυριεύει τα μέσα μας.

Γίνεται γράμμα και κρύβεται μέσα στα λεφτά, στο φαΐ, στο φώς, στο γραφείο, στη φυλακή, στη φρίκη και τη φωτιά. Γίνεται ιδέα και κρύβεται μέσα στα βιβλία, τις σκέψεις, τις κυβερνήσεις και τους φύλακές τους. Στους υπολογιστές που γράφουν το όνομα μου και πρέπει να φοβηθώ για αυτό, στις υπηρεσίες που ανταλλάσω το φόβο μου με επίδομα. Στην αγκαλιά που φοβάμαι μη χάσω.

Μα αυτό που φοβάμαι περισσότερο και από τον κάθε σωτήρα μου, περισσότερο κι απο την πείνα ή την αγάπη, περισσότερο από όλους αυτούς που μου τον επιβάλλουν αυτό το φόβο, είναι να μη γίνω το κτήνος που θέλουν να είμαι. Να μη γίνω ο κανίβαλος που τους εξυπηρετεί, να μη μεταβληθώ σε αυτό το άβουλο μικρό ανθρωπάκι που κρυμμένο πίσω φτηνές δικαιολογίες και παλιές ιδεοληψίες σκούζει σαν τον αναμάρτητο που ακόμα τον περιμένει η πέτρα να την ρίξει.

Αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι ο κακός μου εαυτός.

Οι ορδές των ηλιθίων θα επιστρέψουν

Θα επιστρέψουν. Οι αδίστακτοι παχύσαρκοι πολιτικάντηδες με τα χρηματοοιοκονομικά θαύματα και επιτόκια φίδια. Τα λιγδιασμένα τσιράκια τους, ξεχασμένα απο μια άλλη εποχή και οι φαντασμένοι οι μπάτσοι τους θα επιστρέψουν. Οι εκπρόσωποι τύπου τους γεμάτοι θράσσος και αποβλακοσύνη θα επιστρέψουν. Οι ορδές των ηλιθιών θα επιστρέψουν.

Οι δημοσιογραφίσκοι της δημιουργίας «πραγματικότητας», οι σαπισμένοι κοντυλοφόροι που αγοράστηκαν με λίγη ταξική ασφάλεια θα επιστρέψουν. Οι εκδότες του πόρνου αλλά ελεύθερου τύπου με τα βρωμερά λαυράκια τους θα επιστρέψουν. Το κίτρινο χρώμα και τα σκατιασμένα φύλλα των αξιοσέβαστων ξεπουλημένων φυλλάδων θα επιστρέψουν

Οι σοφοί των απέναντι παράθυρων και των τηλεοπτικών αποκαλύψεων θα επιστρέψουν. Οι απατεώνες της οικονομικής επιστήμης και των αδηφάγων αγορών θα επιστρέψουν. Οι γελοίοι στοχαστές ορεγόμενοι την κανονικότητα θα επιστρέψουν.

Οι αστείοι ονειροπόλοι και εραστές του αύριο που δεν έρχεται ποτέ, οι ελπίζοντες πως η τύχη τους θα αλλάξει με τη σκέψη, οι αυτόχειρες ψηφοφόροι και κατουρημένοι εθνικόφρονές με καθαρό ελληνικό κώλο, θα επιστρέψουν. Οι αυτόκλητοι εθνικοί σωτήρες που γλύφουν τα δάχτυλά τους βουτώντας τα στο βάζο με το φόβο θα επιστρέψουν.

Οι εξυπνάκηδες της καθημερινής πρωινής διαδρομής θα επιστρέψουν, όλα τα σημάδια της σήψης και οι αντιπρόσωποί τους θα επιστρέψουν. Οι ανώτεροι οι κατώτεροι οι αστοί οι μικροαστοί, οι δεξιοί οι αριστεροί οι κεντρώοι, καραγκιόζηδες απομεινάρια άλλων καιρών που περιμένουν την επόμενη εξουσία να φανεί γενναιόδωρη, θα επιστρέψουν.

Είναι αναπόφευκτο.

Οι ορδές των ηλιθίων θα επιστρέψουν.

Κοιτώντας έξω απ΄τη γυάλα…

Μετά από όλα όσα έχουν συμβεί τις τελευταίες ημέρες, μέσα από αυτό τον ορυμαγδό πληροφοριών που βραχυκυκλώνει τα εγκεφαλικά κύτταρα ακόμα και του πιο επιδέξιου νου, το μόνο που μπορεί να βοηθήσει είναι να κοιτάς κάποιες φορές έξω απ΄τη γυάλα.

Θυμάστε αυτές τις μικρές γυάλες που κυκλοφορούν τα Χριστούγεννα και έχουν μέσα τους από δύο σπιτάκια μέχρι ολόκληρες πολιτείες-μινιατούρες? Τις αναποδογυρίζεις και γεμίζουν τεχνητό, πλαστικό χιόνι. Αυτή είναι η γυάλα λοιπόν. Αυτός είναι και ο κόσμος μας και κάπου εκεί μέσα στη μινιατούρα, είμαστε σε ένα κουτάκι και αγωνιούμε για το αύριο.

Βγαίνοντας απο αυτή τη γυάλα και από το μικρό μας κουτί λοιπόν, πηγαίνοντας μακριά από το θολό τοπίο του πλαστικού χιονιού και βάζοντας μερικά κομμάτια του παζλ δίπλα δίπλα μπορούμε λίγο πιο ψύχραιμα να προσεγγίσουμε την σκέψη κάποιων που έχουν σχεδιάσει αυτά που ζούμε πολύ καιρό πριν.

Γίνεται πολύ κουβέντα αυτές τις μέρες για τις εξωθεσμικές ομάδες σκέψης και δράσης και των συμμετεχόντων σε αυτές. Νομίζω πως θα είναι αφελής αυτός που θα αρνηθεί τον όποιο ρόλο παίζουν αυτές οι ομάδες ισχυρών διαχειριστών του χρήματος και της εξουσίας και οι στρατιώτες τους.

Στην κουβέντα αυτή λοιπόν συμπεριλαμβάνονται ο νέος μας πρωθυπουργός, ο μελλοντικός πρωθυπουργός της Ιταλίας, καθώς και σημαντικοί επιχειρηματίες και στελέχη κρατικών επιχειρήσεων.

Προσωπικά δεν το θεωρώ τυχαίο. Οι ταυτόχρονες αντικαταστάσεις προσώπων σε ηγετικές θέσεις με άλλα που συμμετέχουν στα προαναφερθέντα think tanks και commisions  μας δείχνουν ξεκάθαρα πια τους λόγους για τους οποίους σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε το σχέδιο «Οικονομική κρίση».

Με ίδιο τρόπο και λόγο που σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε το μεγάλο κράχ του ’29 προκειμένου να αρθούν οι νομικοί περιορισμοί δράσης της ιδιωτικά ελεγχόμενης FED (http://bit.ly/uyQvAK – Ένας από τους λόγους που η Fed δεν έσπευσε να περιορίσει την πτώση των χρηματικών αποθεμάτων αφορούσε νομικές δεσμεύσεις) ώστε να μπορεί να δεσμεύει μέσω τεράστιων δανειακών πακέτων την πολιτική των ΗΠΑ, έτσι σχεδιάστηκε και υλοποιείται αυτή τη στιγμή το προαναφερθέν σχέδιο στην Ευρώπη.

Το σχήμα δράσης είναι σχετικά απλό. Δημιουργείς μια κατάσταση συνεχόμενης κρίσης ώστε να μπορέσεις να προσφέρεις την απαραίτητη λύση, που χωρίς αυτή την κρίση κανείς δεν θα υιοθετούσε καθώς καταστρατηγεί συνταγματικές ελευθερίες, περιορίζει την δημοκρατία, αναστέλλει την δυνατότητα ελεύθερης έκφρασης και επιλογής του ατόμου. Εν ονόματι μιας «σωτηρίας» τα παραπάνω περνάνε σε δεύτερη μοίρα και προέχει η εφαρμογή της «λύσης». Όμως μόλις αυτή εφαρμοστεί, ακόμα και αν ο λόγος εφαρμογής της εκλείψει, τα βασικά της χαρακτηριστικά παραμένουν μια που έχουν γίνει αποδεκτά στο παρελθόν σαν αναγκαία πραγματικότητα.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο, και δείχνει που οδεύει αυτή η ιδιότυπη αναδημιουργία του συστήματος, πως ο διορατικός(?) David Rockfeller είχε πει το 1991 σε μια συνεδρίαση της επιτροπής που συμμετέχουν μεταξύ άλλων και οι φρέσκο-τοποθετημένοι ευρωπαίοι ηγέτες το εξής:

«Η υπερεθνική ηγεμονία μιάς διανοητικής ελίτ σε συνεργασία με τους διεθνείς τραπεζίτες είναι, σίγουρα, προτιμότερη από την αυτοδιάθεση που εφαρμόστηκε στους περασμένους αιώνες»

Σκεπτόμενοι έξω από τη γυάλα λοιπόν ίσως να μπορούμε να δούμε το πραγματικό σχέδιο. Και μόνο αν καταλάβουμε το πραγματικό σχέδιο θα μπορέσουμε να βρούμε τρόπους να το αντιμετωπίσουμε σοβαρά. Όχι με συνταγές του παρελθόντος, όχι με κινήσεις προερχόμενες από το θυμικό. Έξω απ’τη γυάλα…

The Barber Shop

Δεν έχω ιδέα από μουσικές και ραδιόφωνα. Γενικά δεν έχω ιδέα. Το μόνο που μου έχει μείνει είναι το μούσι και αυτό το επικήρυξαν. Ήταν ύποπτο είπαν. Από τότε κρύβομαι σε κουρεία για ξεκάρφωμα. Ευτυχώς κανείς δεν ξέρει που είμαι.

The Barber Shop θα ξυρίζει και θα κουρεύει στον SNR το ραδιόφωνο του adslgr.com απο την Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου και κάθε Τετάρτη και Παρασκευή 22:00 με 24:00

Για ακρόαση είναι απαραίτητη η γονική συναίνεση

Βοήθεια μας.

 

P.S. Δεν άντεξα να μη την βάλω. Δώρο από τον αγαπημένο @Domianos.

Εκατοστά του δευτερολέπτου…

Το ξέρω πως πολλές φορές έχεις αναρωτηθεί τι είναι η ζωή. Και εγώ. Ειδικά κάτι μυστήριες σαν κι αυτές που περνάμε εποχές. Τι είμαστε? Τι μας συνθέτει? Τι μας χαρακτηρίζει?Ερωτήσεις που την απάντησή τους ο καθένας νομίζει ότι έχει ή δεν έχει. Όλες αυτές τις αναζητήσεις μια φορά και ένα καιρό με ένα φίλο τις ονομάζαμε «φουφοσοφίες» Ευνόητο για κάποιους και δεν θα το πάω παραπέρα.

Σκεφτόμουν λοιπόν ότι μπορεί να μην ξέρω τι είναι η ζωή αλλά είμαι σίγουρος πια ότι είναι μικρότερη από μικρή που νομίζουμε ότι είναι. Σε χρόνο. Δεν μετράει ο χρόνος που περνάμε πάνω στον πλανήτη που μας φιλοξενεί, αλλά οι μικρές αποφάσεις που παίρνουμε σε μια απειροελάχιστη στιγμή. Μερικά δευτερόλεπτα πριν ξεσπάσουμε με θυμό σε λόγια που αργότερα θα μετανιώσουμε, ένα δευτερόλεπτο πριν βάλουμε τον εγωισμό μας πάνω από τον άνθρωπο απέναντί μας, μερικά εκατοστά του δευτερολέπτου πριν το μοιραίο σ’αγαπώ ή το πάτημα μιας σκανδάλης. Αυτός είναι ο χρόνος της. Μερικά εκατοστά του δευτερολέπτου.

Για σκέψου το. Το έχεις νιώσει πολλές φορές. «Γαμώτο, αν σκεφτόμουν καλύτερα πριν….» αν είχες αναλογιστεί τι πας να πεις ή να κάνεις αυτά τα εκατοστά του δευτερολέπτου. Αυτό είναι λοιπόν. Τόση είναι η ζωή. Και σε αυτά τα εκατοστά του δευτερολέπτου, σκέφτομαι ξανά και ξανά: Να πατήσω το κουμπί που γράφει δημοσίευση?