Tagged: φόβος

#occupyfear Αυτό που φοβάμαι περισσότερο…

Ο φόβος. Αυτό το ανυπέρβλητο όπλο που χρόνο με το χρόνο στρέφει την κάννη του πάνω μας. Μια κάννη που είναι παντού. Στις τηλεοράσεις και τα στόματα των ευαγγελιστών τους,  στα μυαλά των ανθρώπων γύρω μου, στα μάτια όσων με κοιτούν.  Ο φόβος του σκοταδιού που σιγά σιγά κυριεύει τα μέσα μας.

Γίνεται γράμμα και κρύβεται μέσα στα λεφτά, στο φαΐ, στο φώς, στο γραφείο, στη φυλακή, στη φρίκη και τη φωτιά. Γίνεται ιδέα και κρύβεται μέσα στα βιβλία, τις σκέψεις, τις κυβερνήσεις και τους φύλακές τους. Στους υπολογιστές που γράφουν το όνομα μου και πρέπει να φοβηθώ για αυτό, στις υπηρεσίες που ανταλλάσω το φόβο μου με επίδομα. Στην αγκαλιά που φοβάμαι μη χάσω.

Μα αυτό που φοβάμαι περισσότερο και από τον κάθε σωτήρα μου, περισσότερο κι απο την πείνα ή την αγάπη, περισσότερο από όλους αυτούς που μου τον επιβάλλουν αυτό το φόβο, είναι να μη γίνω το κτήνος που θέλουν να είμαι. Να μη γίνω ο κανίβαλος που τους εξυπηρετεί, να μη μεταβληθώ σε αυτό το άβουλο μικρό ανθρωπάκι που κρυμμένο πίσω φτηνές δικαιολογίες και παλιές ιδεοληψίες σκούζει σαν τον αναμάρτητο που ακόμα τον περιμένει η πέτρα να την ρίξει.

Αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι ο κακός μου εαυτός.

Ο φόβος φυλάει τα έρμα.

«Φοβάται πως αν ψηφίσει κάτι διαφορετικό θα χάσει τη σύνταξή του»

Ο χειρότερος μας φόβος είναι ο χειρότερός μας εαυτός. Αυτός που προτιμά την ησυχία του και δεν βλέπει με καλό μάτι τις αλλαγές.

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Αυτό που χρειάζεται είναι ένα γερό reboot. Δεν ξέρω αν ο Τσίπρας είναι ικανός να το προκαλέσει αλλά είμαστε ήδη σε έναν δρόμο πρωτοφανών εξελίξεων. Γεγονός που συνέβη γιατί τρία χρόνια τώρα υπάρχει ένας συνδυασμός εξευτελιστικών συμπεριφορών απο το κράτος στον πολίτη, εξαθλίωση της κοινωνίας, ξεπούλημα και άπειρη μπουρδολογία.

Ε λοιπόν όλο αυτό ήταν σαν ένα βουνό μπαρούτι που περίμενε μια σπίθα. Η σπίθα ήρθε με τη μορφή ψήφου απο κάποιους που δεν φοβήθηκαν. Όχι γιατί δεν είχαν κάτι να χάσουν. Ξέρω πολύ κόσμο που αποφάσισε να ψηφίσει διαφορετικά απο ότι ψήφιζε χωρίς τάσεις εκδίκησης, χωρίς θυμό, χωρίς να έχει κυριαρχήσει πάνω του το θυμικό. Με καθαρό μυαλό αποφάσισε συνειδητά να δώσει ώθηση ώστε να αλλάξει αυτή η κανιβαλλιστική δεινοσαυρική κατάσταση που λυμαίνεται τις ζωές μας χρόνια.

Ο Τσίπρας δεν είναι η καλύτερη λύση. Όλοι όσοι μπορούν να δούν πέρα απο τις αριστερόστροφες παρωπίδες τους μπορούν να το καταλάβουν. Όυτε η μόνη. Όμως είνα ένα βήμα μπροστά. Είναι ένα βήμα μπροστά ακριβώς γιατί πρώτη φορά παίζει στο γήπεδο της εξουσίας. Ακριβώς γιατί τα μειονεκτήματά του σε σχέση με την «διακυβέρνηση» ενός κράτους όπως την ξέρουμε μέχρι τώρα, είναι πλεονεκτήματα. Γιατί θα πρέπει να βρεί λύσεις. Θα πρέπει κάποιοι να ακονίσουν επιτέλους το μυαλό τους και να προτείνουν καινούρια πράγματα. Ναι δεν επαρκεί το στελεχειακό δυναμικό για την επάνδρωση του δημόσιου τομέα. Βρείτε λύση. Κάντε κάτι διαφορετικό. Ναι υπάρχει η αγωνία για το αν θα συνεχίσουμε να παίρνουμε λεφτά. Να βρείτε λύση. Διαφορετική απο τις μέχρι τώρα. 

Για πρώτη φορά ακούμε αυτές τις μέρες να επανέρχεται η συζήτηση για το ευρωομόλογο. Αυτό για το οποίο τελικά κανείς δεν ήθελε να ακούσει κουβέντα. Ανάγκα και οι θεοί πείθονται. Πίεση θέλει απο όλους. Ναι ο Τσίπρας δεν είναι η καλύτερη λύση. Ούτε ο φόβος είναι. Ούτε το βόλεμα σε μια περιθωριακή ριζοσπαστική αντίθεση με όλα. Ένα βήμα πιο μπροστά θελει. Να καταλάβουμε οτι κάποια πράγματα που μας πουλάνε ως αδύνατα, είναι τελικά δυνατά.

Όλο το παιχνίδι θα παιχτεί τις τρείς τελευταίες ημέρες πριν το βράδυ των εκλογών. Θα ακουστούν και θα γίνουν κι άλλα τέρατα. Που όμως είναι λίγα μπροστά σε όσα μπορούμε να κάνουμε χωρίς τον φόβο τους. Όχι άλλη αντίδραση σαν γατιά στριμωγμένα στη γωνία. Όχι άλλη εκδίκηση, όχι άλλη αγανάκτιση, όχι άλλο θυμό. Όχι άλλο φόβο. Δεν είμαστε έρμα. Είμαστε άνθρωποι με σκέψη. Δεν χρειαζόμαστε φόβο να μας φυλάει.

Αυτό το τελευταίο μην το ξεχάσετε.